...จิตตก...พอเหอะ...
posted on 07 Nov 2009 18:05 by jam-byakurai
....เคยมั๊ยที่นั่งร้องไห้กับเรื่องเดิมๆ...
((...โหมดบ่นๆของจขบนะคะ ไม่อยากอ่านปิดเอนทรี่นี้ไปเลยคะ...))
....
.....
.........
...................
ไม่รู้ว่ามันเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไร่น่ะ
...
ที่ฉันกับเธอ พูดกันน้อยลง
น้อยลงเรื่อยๆ
ไม่ซิ...คนที่พูดน้อยลงมันคือเธอต่างหากล่ะ
เมื่อก่อน...ฉันพูด
"เอฟ ข้าวกลางวันกินไรดีอ่ะ"
"อื้ออออ นู้นมั๊ยๆนี่มั๊ย 55+"
เราอยู่กันอยากสนุกสนานไปวันๆ
ตอนนี้ฉันเองก็พูดเหมือนเดิม
"เอฟ ข้าวกลางวันกินไรดีอ่ะ"
"...ไม่รู้..."
เธอรู้สึกมั๊ยว่าพักนี้มันเงียบลงๆ
เงียบลงเรื่อยๆ
ระยะห่างที่เรานั่ง
มันห่างกันมากขึ้นหรือเปล่านะ...
...
.....
ไปแหย่เธอเล่นๆ
เมื่อก่อนเธอออกจะชอบไปใช่หรอ...
แล้วพอฉันทำตอนนี้
เธอหันมาตวาดใส่..."ไม่ชอบโว๊ย อย่ายุ่ง!!!!~"
แล้วที่ผ่านมาล่ะ ไม่ชอบมาตลอดเลยหรอ
....
ทำอะไรเธอก็ไม่ชอบ ตวาดใส่
อะไรที่ฉันชอบ เธอจะด่าเสมอ
อะไรที่ฉันรู้มา เธอจะมองว่ามันผิดเสมอใช่มั๊ย
อะไรที่เป็นตัวฉันยังก็ไม่ดีในสายตาเธอ...ใช่มั๊ย...
ดูเธอ...เจ้าอารมณ์มากไปมั๊ย...?
ถ้าฉันพูดว่า..."แกเจ้าอารมณ์ไปป่ะ ฉันไม่ชอบว่ะ รำคาญ"
ฉันก็พูดได้นะ...แต่
เพราะเป็นรู้จักกันมานานไง...
แกเป็นแบบนั้นแสดงว่าแกกำลังคิดไรอยู่ใช่มั๊ย...
เมื่อก่อนฉันอ่านใจแกออกยังไง ตอนนี้ฉันก็อ่านออกเหมือนเดิม
ฉันรอวันที่เธอเดินมาเล่าให้ฉันฟัง...
ว่าเธอเบื่ออะไร...เซงอะไร หรือโกรธอะไรฉัน...
ถ้าเธอบอกว่า...เบื่อฉัน...
ฉันจะรีบเดินออกไปเลย...
ฉันเองก็รู้สึกน่ะ ว่าฉันเองหรือป่าวที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้...
เพราะเวลาเธอทำอะไรกับเพื่อนๆ
เธอยังดูมีความสุขดีนะ...
แต่พอกับฉันเธอ....ดูเงียบลงนะ
ทุกข์มากหรอ
วันก่อนที่เธอเดินมาซบหลังฉัน
นิ่ง...
แม้จะไม่พูดอะไร...
แต่ฉันก็รู้นะว่าเธอเส้ามาก(เซงมาก?)
แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆไม่กี่นาที แต่ฉันก็มีความสุขนะ
เพราะมันอาจจะเป็นช่วงเวลาที่เราสองคนใกล้ชิดกันที่สุด...
แต่ยังไงฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ที่...
ว่าฉันผิดอะไร
ทำไมต้องเย็นชา
ทำไมต้องเฉยเมย
ทำไมกระแทกเสียง
ทำไมต้องโครมครามใส่ฉัน
ฉันไปทำอะไรให้เธอหรอ...?
ถ้าทำฉันขอโทด...
เธอบอกว่าเธอไม่ชอบนั่น ไม่ชอบนี่
แล้วเธอ
...
เคยเอ่ยปากถามฉันมั๊ย...
ว่าฉันไม่ชอบอะไร
ฉันตอบให้เลยว่า
ฉันไม่ชอบการกระทำของเธอในตอนนี้...
เพราะมันทำให้ฉันร้องไห้ทุกวัน
เธอคิดว่าฉันนั่งอ่านนิยายแล้วร้องไห้หรอ? ผิดแล้ว ฉันนั่งอ่านนิยายแทบไม่รู้เรื่องแล้วร้องไห้เรื่องของเธอต่างหากล่ะ
แต่ก่อนเธออ่านใจฉันไม่ออกยังไง ตอนนี้เธอก็ทำไมได้เหมือนเดิมแหละ
เพราะทุกครั้งแต่เจอหน้าเธอ...
ฉันก็แค่...
ปาดน้ำตาแล้วเดินไปทักด้วยร้อยยิ้ม
เหมือนทุกๆวัน ตั้งแต่อดีตจนตอนนี้ฉันก็จะทำ...
เพราะเธอคือ"คนที่ ฉันรัก" ไง...
ฉันถึงนั่งทนทั้งน้ำตา
....
........
ร้องไห้อยู่ได้ เบื่อตัวเองเหมือนกันแฮะ...
ฉันจะร้องแค่นิดเดียวแล้วกัน...
ฝามือเดียว...
...
แล้วถ้าฉันทำไม่ได้ล่ะ....
แล้วถ้ามันเอ่อล้นจนเกินออกมาล่ะ...
ฉันจะทนต่อไปไหวหรือเปล่านะ...?
แต่ฉันจะทน...
ทนรอต่อไป
...
...
....
จนกว่าเธอจะเดินมากอดฉัน แล้ว
แล้วเช็ดน้ำตาให้....
ฉันจะรอ....
ส่วนตอนนี้
ก็นั่งเช็ดน้ำตาตัวเองไปก่อนละกัน...
